Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Przeszłość - interpretacja

Historia – czym są dzieje ludzkości i jak je zrozumieć

Utwór ten wyraża definicję norwidowską pojęcia historia.

 

Wśród drzew jedzie wóz pełen dzieci, mija kolejne dzieci, a dzieci krzyczą, że to drzewa uciekają w głąb lasu – scena ta obrazuje błędne mniemanie ludzi o historii. Dzieci – symbolizują ludzi, którzy uważają, iż sami oni stoją w miejscu, a wydarzenia, które się dzieją wokół nich, przechodzą

Geneza utworu Wiersz został napisany w 1865 roku i pochodzi ze zbiorku „Vade-mecum”, uznawanego przez krytyków za fenomen Norwida. Utwór jest wynikiem jego kulturowej koncepcji człowieka w świecie i romantycznego
Analiza utworu Przeszłość pochodzi ze zbiorku „Vade-mecum”, czyli dosłownie „Idź ze mną”. W ten sposób Norwid chciał zachęcić czytelnika do wspólnego tworzenia sensu wiersza w wyniku intelektualnej gry czytelnika i poety.
Przeszłość początkowo nie istniała. Bóg jej nie stworzył, chcąc uwolnić człowieka od ciężaru wspomnień i poczucia starości. Im mniej bowiem pamiętamy, tym jesteśmy młodsi. Niemożność pamiętania dałaby ludziom poczucie szczęścia - nie tęskniliby za przeszłością, za utraconym czasem i osobami.


Jednak szatan - „(…) ów, co prawa rwie”- będąc zazdrosny o ludzką radość, dał ludziom przeszłość wraz z całym jej balastem. Uświadomił, że mają wspomnienia, którymi ich obciążył. Stwórca próbował temu zaradzić, „chciał odepchnąć spomnienia” w przeczuciu katastrofy. Jednak jedyne, co mógł zrobić, to uświadomić ludziom, że niektóre rzeczy trwają, jeśli nie zawsze, to bardzo długo: „Acz nie byłże jak dziecko, co wozem leci (…) – Gdy dąb stoi, wóz z sobą unosi dzieci”. Pozwolił im też na konkretne wspomnienia, a nie tylko na mgliste skojarzenie, że gdzieś kiedyś byli, że coś przeżyli. Nie próbował przy tym naiwnego tłumaczenia, ale podjął próbę racjonalnego pocieszenia, że „Przeszłość – jest dziś, tylko cokolwiek dalej (…), gdzie nigdy ludzie nie bywali!…”


Norwid podaje zatem metafizyczną teorię pochodzenia
Sytuacja liryczna Norwid zaczerpnął swą wizję prawdopodobnie ze Starego Testamentu, w którym „(…) śmierć weszła na świat przez zawiść diabła”. Sytuacją liryczną jest wprowadzenie przez szatana świadomości przeszłości do ludzkiego umysłu. Pamiętając, będą nieszczęśliwi. W wierszu pokazane są też starania Stwórcy, który, przeczuwając nieszczęście, próbuje „zneutralizować” przyszły
Opis podmiotu lirycznego Osobą mówiącą w wierszu jest człowiek, prawdopodobnie bardzo religijny katolik, o czym świadczy dobra znajomość Pisma Świętego. Postrzega szatana jako wszelkie zło, które odpowiada za „i śmierć, i cierpienia”. Diabeł jest dla niego zawistną o boską miłość do ludzi istotą, „rwącą prawa”. Z kolei Boga podmiot liryczny traktuje jako opiekuna, martwiącego się o swoją trzodę. To On, dla dobra człowieka, miał przechytrzyć
Środki stylistyczne 1.Wykrzyknienia
„(…) chciał odepchnąć wspomnienia!”, „O! dąb/ Ucieka!…” Służą podkreśleniu ekspresji emocji poety.


2.Przerzutnie
„O! dąb/ Ucieka!… W